مرگ تدریجی یک وب‌گرد

۱ – دیگر همه عادت کرده‌اند که با نزدیک شدن به مناسبهای خاص سیاسی، شاهد قطع شدن ارتباط اینترنتی لاک پشتی‌شان باشند؛ آن هم در حالیکه همین سرعت لاک پشتی هم با دلایل مسخره‌ای مثل مراجعه کاربران به سایتهای خارجی توجیه می‌شود. اوضاع آن‌قدر خراب است که حتی خودشان هم از گفتن آن طفره می‌روند.

۲ –  کافی است به این صفحه در سایت Speedtest.net بروید تا بفهمید اوضاع چقدر وخیم است. ایران از لحاظ سرعت دانلود در رتبه ۱۶۶ و از لحاظ سرعت آپلود در جایگاه ۱۶۷م دنیاست. اگر بخواهیم از کره جنوبی و ژاپن با آن سرعت‌های خارق‌العاده‌شان صرف نظر کنیم، دیدن نام‌هایی مثل ونزوئلا، هائیتی ، تاجیکستان و بورکینا فاسو، حال و روزمان را بیشتر به گریه کردن نزدیک می‌کند.

۳ -  چند وقت پیش به طور اتفاقی این عکس را در سایت شرکت لایزر، ISP ای که مدتی است از آن استفاده می‌کنم، دیدم. انگار خودشان هم می‌دانند که اوضاع اینترنت این مملکت چیزی شبیه به شکنجه پیش از مرگ است.

Speed!

۴ – مرگ خیلی نزدیک است، خیلی نزدیک.

ستاره مقدس

مهم نیست که تورس افتضاح بازی می‌کرد. مهم نیست که ژاوی و پویول با پرچم کاتالونیا شادی کردند. حتی مهم نیست که تا ششم اکتبر قسمت جدید پارک جنوبی منتشر نمی‌شود. مهم، قهرمانی اسپانیاست. مهم، تک ستاره‌ی پیراهنمان است. مهم، جامی‌ست که روی دستان کاسیاس مقدس بالا رفت و آرزوهای نه یک ملت، که یک دنیا را برآورده کرد.

Spain

حالا که مسابقات تمام شده وظیفه‌ی خودم می‌دانم که از عادل فردوسی‌پور هم تشکر ویژه‌ای کنم. گزارشگری که با تکه انداختن‌های بجا و مناسبش، گزارشگری فوق‌العاده‌اش و البته اطلاعات عمومی تحسین برانگیزش، خودش را هر روز به امثال کلایو تایلدِسلی و جان ماتسن نزدیکتر می‌کند؛ آن هم وقتی که امثال جواد خیابانی حتی زحمت گزارش کردن بازی را هم به خود نمی‌دهند.